Paris’te daire, Barbados’ta koru, Oakland’da çiftlik, Shreveport’ta bar, Bon temps’ta ev, sarı saç, mavi göz, sixpack = Eric Northman.
Tumblr’a uzun süredir yazma isteğimi kaybetmiştim zaten, bugün yeni halini gördükten sonra iyice soğudum. Bu güncellemeyi yaparken neyin kafasındalardı acaba?
“Şimdi kapat gözlerini, yapacağın güzel şeyleri düşün. Beni unut demeyeceğim, çünkü ben seni unutamazdım; ama sakın hayata küsme, ben yaptığın her şeyde yanında olacağım. Sabah yine radyonun sesiyle uyanacaksın, enerjiyle yatağından fırlayıp radyoyu kıscaksın, sonra pencereyi açıp dışarı doğru gerineceksin, dışarıda hikayelerini anlatmanı bekleyen binlerce hayat var, hepsi de anlaşılmayı bekliyor benim gibi. Yaz aşkım, hiç durmadan yaz; birbirlerini anlat onlara, birbirlerine değerek, dokunarak yaşayabilmenin güzelliklerini anlat, birbirlerine karışmayı anlat, yaşam savaşı içinde yaşamayı, yaşatmayı unuttuklarını anlat, sevişmeyi anlat onlara, en zor anlarda bile ayrılmamacasına tek vücut olabilmeyi anlat, yalnız yürümek zor, kolayını anlat. Şimdi aç gözlerini aşkım, söz veriyorum her şey çok güzel olacak. Ben sana karıştım aşkım, artık daha güçlüsün. Bir gün, şöförün aniden camı açabileceğini anlat…”
-İncir Reçeli
Ayrıldıktan sonra tam da unutmaya başlamışken, hiç beklemediğin bir anda, hiç beklemediğin bir yerde karşılaşırsınız. Selamlaşmazsınız da, öyle birbirinize bakarsınız sadece.
İnsanı bundan daha fazla acıtan şey azdır.
Güzel olmak için fazla tembelim.
Kilo vermeye üşenirim.
Spor yapmaya üşenirim.
Saçımı kurutmaya,taramaya,model vermeye üşenirim.
Makyaj yapmaya üşenirim.
Alışveriş yapmaya üşenirim.
Kıyafet seçmeye üşenirim.
